Sylwia Smoła

Jeżeli Twoje wyobrażenie Łodzi sprowadzało się do tego, iż jest to miasto podejrzanych zaułków, a w dodatku wszystko tam spowite jest wszelkimi odcieniami szarości - masz absolutną rację. Na szczęście Łódź ma niezliczoną ilość twarzy. Chociaż na pierwszy rzut oka rzeczywiście widać jedynie jej ponure, nijakie, dekadenckie oblicze. Ponoć nie podoba się nawet rodowitym łodzianom.  Czy warto więc brać ją pod uwagę jako cel turystyczny? Dla mnie Łódź to miasto czerwonej cegły, bajecznie kolorowych murali i dziesiątek secesyjnych kamienic finezyjnie wkomponowanych w rzędy szaroburych budynków. Z pozoru nic tu do siebie nie pasuje. To wszystko tworzy jej specyficzny klimat i sprawia, że jest tak intrygująca. Łódź z pewnością jest dla tych, którzy poszukują nieoczywistego piękna.  Dlaczego Łódź wygląda dziś tak jak wygląda?  Jako miasto nie ma ona zbyt długiej historii.  Przez wieki Łódź była osadą rolniczą,  by na początku XIX wieku przekształcić się w mia...

Zamek został wzniesiony w 1560 r. przez Rafała Leszczyńskiego jako dwór obronny w stylu wczesnorenesansowym. W kolejnych stuleciach miały miejsce jeszcze trzy istotne jego przebudowy. W 1857 r. obiekt trafił w ręce Izabelli, córki księcia Adama Jerzego Czartoryskiego i fakt ten miał kluczowe znaczenie dla świetności i współczesnego wyglądu zamku. Izabella, wychowana w Paryżu, miała zmysł piękna, zaś z zamiłowania była kolekcjonerką dzieł sztuki oraz częstą bywalczynią paryskich antykwariatów. Sprowadziła z Francji artystów, by przy ich pomocy odrestaurować rezydencję inspirowaną słynnymi zamkami znad Loary. Budowla w obecnym kształcie nawiązuje więc rzeźbą, strukturą i architektonicznymi detalami do XVI-wiecznego renesansu francuskiego. W murach pałacu zainicjowano również utworzenie muzeum. Izabella sprowadziła z Paryża do Gołuchowa swoją kolekcję dzieł sztuki, m.in. obrazy, egipskie amulety czy antyczne wazy. Ogólnodostępne dla okolicznych mieszkańców muzeum funcjonowało nieprzerwa...

Tak właściwie to o Poznaniu nie widziałam zbyt wiele. Nigdy nie znajdował się na liście moich podróżniczych marzeń. O wyborze destynacji zadecydowały: dogodny dojazd z Wrocławia, względnie niewielka odległość i jakiś niezidentyfikowany wewnętrzny impuls☺.  Rogal Świętomarciński ma już 128 lat! Aby rogal miał prawo zwać się ''Świętomarcińskim'' musi posiadać certyfikat Izby Rzemieślniczej. 11 listopada Wielkopolanie tradycyjnym rogalem świętują obchody Dnia Św. Marcina już od 1891 roku.  Jest to wyrób z ciasta półfrancuskiego, z nadzieniem z białego maku, z bakaliami, polany lukrem i posypany orzechami. W cukierniach sprzedawany jest na wagę. Jeden niepozornie wyglądający rogal ma średnio 250g, co stanowi  jakieś 1200 kcal.  O co chodzi z tymi koziołkami? To kolejny symbol Poznania. Koziołki po raz pierwszy pojawiają się w XVI-wiecznej legendzie. Przyczyną całego ''koziołkowego'' zamieszania był fakt przypalenia przez młodego kuchcika sarniny, którą t...

Międzygórze to moja ulubiona górska miejscowość. Czas płynie tu wolniej, jest nieco sennie, a przyroda otula nas ze wszystkich stron. Nieco tłoczniej jest przy Wodospadzie Wilczki, wokół którego niedawno zrewitalizowano infrastrukturę turystyczną, m.in. tarasy widokowe, dydaktyczne ścieżki przyrodnicze, ledowe podświetlenie. Wysokość wodospadu wynosi 22 metry i w całych Sudetach przewyższa go jedynie Wodospad Kamieńczyka.  Wieś położona jest w dolinie u podnóża Śnieżnika (1424 m n.p.m.) i stanowi doskonałą bazę wypadową dla pieszych wędrówek w jego masywie. Z Międzygórza wiedzie też bardzo przyjemny szlak na Górę Igliczną (750 m n.p.m.), na której znajduje się Sanktuarium ''Maria Śnieżna''.  Na początku XIX w. leśna osada drwali przekształciła się miejscowość letniskową i kuracyjną. A wszystko to za sprawą Marianny Orańskiej (1810-1883), księżniczki niderlandzkiej, która zakupiła dobra ziemskie na ziemi kłodzkiej i rozpoczęła ich rewitalizację. Rozwinęła gospodarkę leśn...